Muradî Pencere

yüreğimi bir kalkan bilip sokaklara çıktım
kahvelerde oturdum çocuklarla konuştum
sıkıldım, dertlendim ,sevgilimle buluştum
bu gün de ölmedim anne

kapalıydı kapılar,perdeler örtük
silah sesleri uzakta boğuk boğuk
bir yüzüm ayrılığa ,bir yüzüm hayata dönük
bu gün de ölmedim anne

üstüme bir silah doğruldu sandım
rüzgar ,beline dolandığında bir dalın
korktum,güldüm ,kendime kızdım
bu gün de ölmedim anne

bana böylesi garip duygular
bilmem niye gelir ,nereye gider?
döndüm işte;acı,yüreğimden beynime sızar
bu gün de ölmedim anne.

ahmet erhan